Leven als God of leven als een mens van God?

Leven als God of leven als een mens van God?
Genesis 3 vertelt dat mensen geen tragische figuren op het wereldtoneel zijn, maar actieve en verantwoordelijke acteurs. Ze worden uitgedaagd en moeten op die uitdagingen een antwoord geven. Mensen handelen, maken keuzes of laten het na om keuzes te maken (ook dat kan een keuze zijn). In het paradijs staan prachtige bomen met heerlijke vruchten. Je mag van alle bomen eten zoveel je wilt, zegt God, maar van die ene boom moet je afblijven. Die vrucht mag/moet je niet eten (NB. vrucht, geen appel!). Neem er toch van, zegt de slang! Als je daarvan eet, je zult als God zijn! Wie wil dat nu niet??? Dat is de tijdloze vraag die Genesis 3 stelt: willen we leven alsof we God zijn of leven we voor Gods aangezicht. In die zin is het een historisch verhaal. Mensen zijn geen tragische figuren, wiens lot in de sterren geschreven staat of een speelbal is van duistere machten. Maar de Bijbel laat ons leven met de vraag: Adam, waar ben je? Welke keuzes maak je in je leven? Wil je de verantwoordelijkheid dragen of probeer je die telkens van je af te schuiven? Ik lees het niet als een negatief en veroordelend verhaal! Maar al een verhaal dat juist iets positiefs over ons zegt: wij zijn niet een speelbal van het lot of van duistere goden die ons naar willekeur een loer proberen te draaien. God heeft ons zo mooi en gaaf geschapen dat wij keuzes kunnen maken en verantwoordelijkheid mogen dragen. Dat is toch prachtig? Verantwoordelijkheid dragen klinkt velen als een last, is iets negatiefs. Ja, als het fout gaat is het een hele last om de verantwoordelijkheid te dragen. Hoe makkelijk gaat het afschuifsysteem a la Adam en Eva wel niet werking; die vrouw zei dat ik…….., die slang zei dat ik….  Maar is dat alles?  Waarom zo bang. zo negatief? Fouten maken doen we allemaal, maar heel veel goede dingen ook! Ergens voor staan, iemand willen zijn, een ver-antwoord-elijk persoon willen zijn, is dat niet geweldig? Adam, waar ben je? Wie wil je zijn? Een God of een mens van God? Wat een tijdloze vraag is dat toch! En altijd actueel. Je raakt er niet over uitgedacht en uitgepraat. Pas op voor de stem van de slang. Die spreekt nog steeds. Maar weet ook dat die andere stem nog klinkt: Mens, waar ben je? De stem van God, die het er nooit bij laat zitten. En daarom is het nog steeds niet verloren met ons!

ds Jelle Vonk.
 
terug